سروده ای با عنوان " خروش "

آتش کین شیاطین چموش

نیست پایان و نمی گردد خموش

هی به خود پیچند ، چون ماری ز درد

بس که از ما ، ضربه هایی کرده نوش

در میان حق و باطل ، صلح نیست

بوده باید ما ، در این سنگر ، به هوش

پاس باید ، آن چه را پیوند و ما:

بر صدای تفرقه ، نسپرده گوش

هر دسیسه را ، به لطف هم دلی

باطلش سازیم ما ، در یک خروش

دشمنان را کرده خاکستر ، اگر

غیرت ایرانیان ، آید به جوش

شیر اگر غرد ، بخشکد در گلو

زوزه ی کفتار های خودفروش

"صادق" از آوازه ی ایران ، سرود

ملتی ، تاریخ ساز و تیزهوش.

عبدالوهاب صادقی فیروزآبادی

تخلص " صادق " - شهرستان میبد

Abdolvahab_Sadeghi_Firoozabadi@

نوشته شده توسط عبدالوهاب صادقی فیروزآبادی در 21:19 | لینک ثابت •